Column

Ik moest onlangs poseren voor een foto: 'Zullen we er ook een paar maken met jouw hond erbij?' stelde de fotograaf voor.
'Goed,' zei ik, 'zeg maar wat je wilt.'
'Denk je dat hij op dat krukje kan zitten, met jou er geknield naast?'
'Ja hoor, 'zei ik, 'Bonne, Hóp! '
Bonne sprong braaf op de kruk.

Zodra de sneeuw blijft liggen blijven de witte kristallen als ijzige parels aan haar pootjes kleven. Zelfs zo erg dat het na een paar minuten al lijkt of ze zich een paar nieuwe witte moonboots heeft laten aanmeten. In het begin dartelt ze daar nog leuk mee rond, springend ze als een konijn door het onaangeroerde witte landschap, maar al snel begint ze aan haar pootjes te knauwen, niet snappend wat dat rare koude spul in haar bekkie is.
Leuk ook om te zien is ook dat ze, als je een sneeuwbal weggooit, fanatiek achter de sneeuw aan sprint en totaal verbijsterd om zich heen kijkt waar de sneeuwbal is gebleven als hij uiteen spat. Verwoed gaat zij dan op zoek naar die grappige natte tennisbal, totdat de ijzige massa begint door te dringen tot haar huid, ze mank gaat lopen en de kou haar spieren verdoofd en haar pijngrens overstijgt...

De eerste keer dat iemand mij over vlooien in zijn bed vertelde, heb ik vreselijk gelachen. Leek mij wel oerkomisch: van die piepkleine, springende beestjes… tot ik zelf een keer in het bed in kwestie mocht overnachten. Het lollige was er snel vanaf en van romantiek was geen sprake meer. Ooit vlooien in bed gehad en verwoede pogingen gedaan die monsters te vangen? Nou, veel plezier.

Met de aanschaf van onze hondjes zijn we niet over één nacht ijs gegaan. Hoewel we al vroeg fantaseerden over het hebben van twee viervoetertjes die samen zouden kunnen spelen, begonnen we aanvankelijk met één pup. Maar alleen al met de komst van deze pup veranderde ons leven.

Toen ik mijn hondje Chica net een paar weken had, was ik verbaasd over de aanspraak die zij teweeg bracht. Daar ik opgevoed ben mijn buurtbewoners of bezoekers netjes gedag te zeggen, zijn zij dat meestal niet. Ik was redelijk gewend aan de afgewende gezichten op straat, de ontwijkende passen en de blikken die op oneindig staan. Maar toen ik Chica kreeg, veranderde dat.

Wat is het toch heerlijk om een hondje te hebben. Een vriendje die altijd blij is als je thuis komt, die altijd in je buurt wil zijn, aan wie je al je geheimen kunt vertellen, zonder dat hij ze verder vertelt... en wat maak je samen leuke dingen mee!
Ik vind het heerlijk om met mijn hondjes Dani en Milan te spelen, om eindeloze wandelingen te maken en om samen te knuffelen. En ben ik even druk, dan vermaken beide viervoetertjes zich kostelijk met elkaar.
Het is leuk om te zien dat Dani - de oudste van de twee, ook echt 'vadert' over Milan. Hij loopt (bijna) altijd voorop, beschermt Milan als andere hondjes iets te wild met hem omgaan en is ook degene die aan Milan aangeeft dat het 'even genoeg is'. Ik hoop dat ze samen nog heel wat jaartjes kunnen spelen....

Het aanbreken van de lente gaat bij ons in Amsterdam altijd gepaard met een nieuwe kolonie muizen, zeg maar gerust een jaarlijks terugkerende plaag. Nu is het al jaren een gegeven en zeker met huizen van rond 1920, dat je moeilijk kunt opboksen tegen de gaten en kieren die deze kleine krengetjes altijd weer weten te vinden. Mijn verwoede pogingen om huis en haard op bijna CSI-achtige manier schoon te houden hebben tot nu toe niet mogen baten. Ook de vallen weten ze te omzeilen, de lijmplaatjes herkennen ze op afstand en de korrels en stalen schuursponsjes zijn inmiddels delicatessen geworden. Nee, die grijze, miezerige betwetertjes weten altijd met een forensische precisie net die laatste broodkruimels weer te vinden. Natuurlijk wordt hier verslag van gedaan aan de rest van de familie en voor je het weet is mijn huis weer eens uitgeroepen tot het walhalla onder de muizensupermarkten.

Onze eerste honden waren grote, zwarte en stevige kerels. Nee, niet om indruk te maken, maar omdat je in een dierenopvangcentrum domweg niet ook nog uit zeven kleuren kunt kiezen. Leuke honden, maar je kon ze niet zomaar mee nemen naar een restaurant of winkel. Met hun staarten veegden ze de kaasjes van de salontafel of ze gingen demonstratief voor de deur liggen en waren Oost-Indisch doof als je dan een poging deed de deur, van welke kant dan ook, te openen. Kortom: zo’n grote joekel houdt misschien de inbrekers op afstand, maar op gegeven moment ook je vrienden en kennissen. En hoewel mijn man geïrriteerd een wenkbrauw optrok toen ik zei dat ik op zoek naar een nieuw gezinslid zou gaan, ontspanden zijn gezichtsspieren enigszins toen ik me haastte te verzekeren dat we deze keer een kleine hond zouden krijgen. Kleine hond = kleine zorgen. Zo gezegd, zo gedaan.