IJzeren Man Weert

Tekst: Fleur Baxmeier / Fotografie: Nicole Minneboo

Ik ben dol op de stad. Gezelligheid, drukte, restaurantjes en cafeetjes in overvloed. Heerlijk. Maar soms, na een hectische werkweek vol deadlines, telefoontjes en e-mails die maar binnen blijven stromen, bekruipt me wel eens het verlangen naar rust. Volledige stilte, weidse uitzichten en niets meer dan ikzelf en mijn hond Hummer. Omdat je in de Randstad lang kunt zoeken naar zo’n locatie – en geloof me, ik kan het weten – reizen hondlief en ik op een zonnige zondagmorgen af naar het zuiden des lands, naar het pittoreske stadje Weert om precies te zijn, dat in de volksmond beter bekend staat als ‘de poort van Limburg’.

De reden dat ik Weert heb uitverkoren als ultieme relaxplek is het honderd hectare grote natuurterrein dat zich ten zuidwesten van de plaats uitstrekt. Ooit bevonden zich op deze plek, Het IJzeren Man gebied genaamd, uitgestrekte heidevelden en woeste gronden, waarvan de laatste restanten nog steeds goed zichtbaar zouden moeten zijn. Tegenwoordig heeft de gemeente het gebied omgetoverd tot een gigantisch parkbos compleet met aangelegde bruggetjes, grote plassen, grensmoerassen, rijen vol dennenbomen en rondstappende Schotse Hooglanders. Als we hier al geen rust kunnen vinden, besluit ik, dan vinden we het nergens.

Op naar het puntje van Limburg dus, wat vanaf standplaats Utrecht nog een pittig eindje rijden blijkt te zijn. Bij aankomst op de parkeerplaats waar onze wandelroute start, valt in eerste instantie teleurstelling ons deel. Ik spot een gigantisch subtropisch zwemparadijs met enthousiast gillende kinderen voor de deur, een blokkendoosachtig Natuur- en Milieucentrum en aan de overkant een zo te zien drukbezocht café-restaurant. Alsof dat nog niet genoeg is, loopt het pad dat Hummer en ik dienen te bewandelen pal naast een weg waar auto’s met meer dan honderd kilometer per uur over heen razen. Hoezo volledige stilte en weidse uitzichten?

Kippen, hanen, konijnen en geiten
Geduld is een schone zaak, zo blijkt als Hummer en ik na zo’n tien minuten wandelen langs de autoweg naar links afbuigen en plotseling op een totaal verlaten zandverstuiving staan. Zou het in de Randstad op een dergelijke plek bezaaid zijn met honden, baasjes en kinderen, hier is in de verste verte geen mens (of dier) te bekennen. Terwijl Hummer de zandkorrels aan een nader onderzoek onderwerpt, sta ik een paar minuten stil om de frisse lucht door mijn longen te laten stromen en de omgeving op me in te laten werken. Dit is rust met een hoofdletter R. Opgetogen kiezen we volgens de aanwijzingen het linkerpad en wandelen verder.

In stilte slenteren we volmaakt gelukkig over bruggetjes met rode leuningen, langs beekjes en door bossen. Tot daar plotseling het luide gekraai van een haan klinkt. Het gemekker van een schaap. Het balken van een ezel. Ik zie nog nét hoe Hummer haar oren spitst, maar de volgende seconde is ze al compleet van de radar verdwenen. Op een drafje hol ik in de richting waarin ze – denk ik – is verdwenen om pas vijf minuten later weer tot stilstand te komen. Daar zie ik Hummer, al kwijlend en volkomen at ease, voor een groot hek staan waarachter tientallen kippen, hanen, konijnen, geiten, ezels en schapen in harmonie met elkaar samenleven.

“Leuk hè, de kinderboerderij,” hoor ik naast me terwijl ik op adem probeer te komen. De stem hoort bij een jongeman die Michael Winklaar blijkt te heten en bezig is zijn Amerikaanse Stafford Killian (8 weken) te socialiseren. “Mijn vrienden en ik hebben Killian twee weken geleden bij de fokker gehaald en vandaag ben ik voor het eerst iets verder met haar gaan lopen dan een blokje om,” vertelt Michael. “Ze moet toch wennen aan andere mensen en andere dieren. Het IJzeren Man gebied is daarvoor perfect, omdat het hier niet heel druk is, er volop natuur is en natuurlijk de kinderboerderij. Zo maakt Killian gelijk kennis met alle denkbare dieren.”

Fascinerende IJzeren Man
Het uitstapje van Hummer naar de kinderboerderij zorgt ervoor dat we gedurende de resterende wandeling enigszins van de beschreven route afwijken, maar dat hindert niets. Ook zonder uitgestippeld ‘ga hier links’ en ‘volg nu het zandpad naar rechts’ komen we terecht bij de Kettingdijk, een van de belangrijkste natuurgebieden van Nederland waar zeldzame amfi bieën als de kamsalamander voorkomen, het grensmoeras op de grens van Nederland en België waar Galloway runderen grazen, de Laurabossen die bevolkt worden door Schotse Hooglanders om vergrassing van de heide te voorkomen en last but not least, De IJzeren Man himself. Anders dan de naam doet vermoeden, is deze zogenaamde IJzeren Man geen persoon, maar een plas die vernoemd is naar de graafmachine die in 1910 voor de creatie van dit prachtige water heeft gezorgd, jawel, ‘De IJzeren Man’. Hummer vindt het water, de kiezeltjes, de kleine watervalletjes en de zandophopingen zo machtig interessant dat we minstens een half uur bij de oever blijven rondhangen, onderwijl kletsend met Johanna en Jan Andriese die vandaag een deel van Het Pelgrimspad wandelen en daarbij ook een stuk door Het IJzeren Man gebied lopen. “Heel fascinerend, die IJzeren Man,” aldus Jan. “En wat een mooie watervogels hier!”

Dat vindt ook Frits Koenen die Hummer en ik helemaal aan het einde van onze wandeling tegenkomen. Frits woont vlakbij De IJzeren Man en laat zijn Teckels Polo (5) en Huupie (1) dagelijks uit in de buurt van de plas. “Het is hier rustig, groot en mooi,” vertelt hij. “De honden kunnen lekker zwemmen en je komt weinig andere wandelaars tegen. Dat is fijn, want Teckels zijn vlug angstig en vrij kwetsbaar, dus ik laat ze liever niet in de buurt van grote honden. Het is hier gewoon een fantastisch gebied,” besluit hij. Hummer en ik kunnen niet anders dan instemmend knikken, want fantastisch was het zeker. IJzeren Man, we’ll be back!

Ook wandelen in Het IJzeren Man gebied?
Als je vanaf het Natuur- en Milieucentrum in Weert rechtsaf de parkeerplaats verlaat, het bospad inloopt en het pad naar links volgt, komt je direct een bord tegen waarop diverse wandelroutes staan aangegeven. De routes – vanaf twee tot acht kilometer - worden in het gebied aangegeven met gekleurde paaltjes. Je kunt ook een route downloaden vanaf on-track.nl. Deze gevarieerde rondwandeling van 12 of 22 kilometer leidt grotendeels over onverharde paden door verschillende prachtige natuurgebieden: De IJzeren Man, de Laurabossen, de Kettingdijk en het Grensmoeras. Onderweg kom je geen horeca tegen, maar er staan voldoende bankjes waar je rustig kunt picknicken en genieten van de flora en fauna waaronder Schotse Hooglanders en Galloway runderen. Kies voor deze route onder het kopje ‘De routes’ voor ‘Wandelen met de hond’ en daarna voor routes in de provincie Limburg. Als je vervolgens op ‘Van IJzeren Man naar Grensmoeras’ klikt, zie je de volledig uitgeschreven route op je scherm.