Wandelen in de Soestduinen
Tekst: Fleur Baxmeier/Foto’s: Raphaël Drent
Wat van ver komt, is lekker. Daarom koop ik mijn brood bij de Turkse bakker, boek ik elk jaar een verre reis naar Maleisië, Dubai of pak ‘m beet Nieuw- Zeeland en wandel ik het liefst op plekken die zich op minimaal een uur rijden van mijn Utrechtse huisje bevinden. Dat hond Hummer geen boodschap heeft aan deze tic – zij logeert tijdens mijn vakanties bij opa en oma en heeft een hekel aan autorijden – neem ik normaal gesproken voor lief. Maar als de thermometer in mijn auto om tien uur ’s ochtends al ruim boven de 25 graden Celsius is gestegen, besluit ik mijn principes voor één keer radicaal overboord te gooien. “We gaan op zoek naar een natuurgebied dat én dichtbij én hondvriendelijk én verkoelend is,” leg ik een zwaar hijgende Hummer uit, terwijl ik tevergeefs probeer om de airco van mijn auto aan te zetten. Op hoop van zegen zet ik koers richting Amersfoort, om na twintig minuten van zweten, hijgen en zuchten halt te houden bij een pittoresk koffietentje – genaamd De Spoorhut – in de plaats Soestduinen. “Een koffie verkeerd voor mij en een bak water voor de hond,” zeg ik tegen de vrolijke serveerster die Petra blijkt te heten en ons spontaan een wandeltip geeft: “De Korte Waaier. Hier aan de overkant, zes kilometer, prachtige route door bos en duinen.”
Ik geloof Petra op haar woord en met Hummer in mijn kielzog loop ik rechtsaf langs de doorgaande weg naar de oversteekplaats bij restaurant De Soester Duinen, steek over, vervolg mijn weg naar rechts om na zo’n tweehonderd meter linksaf te slaan langs een onooglijk paardenweitje. Eerlijk is eerlijk: vooralsnog vind ik er weinig aan, die Korte Waaier. Ik heb al minstens drie keer in de paardenpoep gestaan, Hummer is niet vooruit te branden en ‘prachtig’ is bepaald niet het eerste wat ik denk als ik naar de dorre omgeving kijk. Maar nu al opgeven zou gelijk staan aan falen en daar doen Hummer en ik niet aan. Dus sjokken we voort.
Spurten, spelen en snuffelen
We slaan rechtsaf, volgen de weg tot aan de kruising met een fietspad, gaan weer rechts, nemen het eerste pad scherp links en beklimmen een heel, héél hoge duin. We komen op adem en wandelen verder, geheel volgens de route die Petra ons heeft meegegeven. We wandelen langs een rijtje berkenboompjes en staan plotseling midden in de vrije natuur. Het geluid van het verkeer op de weg is totaal verdwenen, we worden omringd door vrolijk kwetterende vogeltjes en in de verte spot ik een werkelijk gigantische zandvlakte. Hummer ziet ‘m ook en spurt – zich niets aantrekkend van onze route – als door een wesp gestoken richting de verstuiving.
“Het lijkt wel of we in de Sahara zijn beland,” zeg ik tegen niemand in het bijzonder als we midden op de uitgestrekte vlakte staan uit te hijgen. Aan de randen prijken groene naald- en loofbomen, glooiende zandduinen en daartussen niets dan zand, afgezien dan van Hummer die als een raket van de ene kant van de vlakte naar de andere kant rent. Als ik niet zo’n hekel zou hebben aan de term ‘on-Nederlands’, dan zou dat het eerste zijn wat in me opkomt. Nu begrijp ik waarom Petra ons deze route aanraadde, het is hier inderdaad prachtig. De afwisseling van het landschap, de uitgestrektheid en het feit dat honden hier onbezorgd los rond mogen lopen. “Het is het meest fantastische wandelgebied in de wijde omtrek,” beaamt Frank van Traa die hier samen met zoontje Rowan (1) minimaal één keer per week komt om Labrador Kyona (9) uit te laten. “Als het zo warm is als nu, mijden we de duinen en lopen we lekker door het bos. Daar blijft het altijd heerlijk koel. Soms gaan we ook op de fiets door de bossen – de nieuwe fietspaden hier zijn geweldig – en dan rent Kyona ook keurig mee.” Terwijl Kyona en Hummer elkaar eens goed besnuffelen, voegen ook Rottweilers Bo (10) en Mick (10) zich bij ons. “Wat een gezellige boel hier,” lacht hun baasje Monica Alblas. “Houden we het wel rustig, jongens?”
Afwisselend stuifzandgebied
Monica komt vrijwel elke dag in de Soestduinen om Bo en Mick uit te laten en kent de omgeving ‘op haar duimpje’. Zo ook Janneke de Vries en Jack Russell Sjaak (4): “Maar hoe vaak ik hier ook kom, ik raak nooit op de natuur uitgekeken. Het landschap is hier zó afwisselend en bovendien is het aan verandering onderhevig. In tegenstelling tot veel andere zandgebieden heeft de provincie be sloten dat het hier écht stuifzandgebied is en blijft. Dat betekent dat het zanderige gebied er hier morgen heel anders kan uitzien dan vandaag. Het zand kan alle kanten opwaaien, het mag hier doen wat het wil. Dat is uniek voor Nederland en houdt de wandelingen afwisselend.”
Vol hernieuwde energie vervolgen Hummer en ik de Korte Waaier die alsmaar mooier lijkt te worden. We wandelen over slingerpaadjes, langs bosranden, over duinen en natuurlijk door het zand. “Het is een voorrecht om dit wandelgebied in de buurt te hebben,” zegt Anneke van den Brink die samen met een vriendin en Australian Shepherd Yatho (1) vanaf een bankje zit te genieten van het uitzicht. Zij en Yatho lopen dagelijks minimaal een uur in de bossen van Soestduinen, maar slaan ook de zandvlakte zelden over. “Het is hier voor honden zo plezierig,” lacht ze. “Soms ga ik ook wel eens met Yatho naar het Baarnse bos of Kasteel Groeneveld, maar deze plek blijft favoriet.” Gezien het enthousiasme waarmee Hummer ondanks de hitte nog steeds van hot naar her rent en andere honden (en hun baasjes) bespringt, denk ik dat ik ervan uit mag gaan dat ook zij een nieuwe favoriete wandelspot heeft ontdekt. En ikzelf? Ik denk dat ik mijn – ik geef toe: ietwat achterhaalde – principes vanaf vandaag vaker overboord moet zetten, want het florerende boslandschap, de glooiende duinen en de uitgestrekte zandvlaktes van Soestduinen hebben alle ver- wachtingen overtroffen. De Korte Waaier is bij zowel extreme hitte als kou een geweldige wandelroute, hondenplezier is gegarandeerd en – ook niet onbelangrijk – de koffie bij het startpunt van de route is niet te versmaden. Hoezo, wat van ver komt is lekker?
Ook wandelen in de Soestduinen?
Wandelroute de Korte Waaier is een prachtwandeling door de Lange Duinen. Je kronkelt door een afwisselend landschap van naald- en loofbos, zandverstuivingen en zandduinen. Voor kinderen is er een speelplaatsje halverwege bij de picknicktafel. De hond kan op de zandvlakte eindeloos ravotten. Schepje en emmertje mee en ook de kinderen zijn uren bezig. De stevige stapper kan de wandeling combineren met Lange Waaier, de tien kilometer lange tocht vanaf hetzelfde startpunt, De Spoorhut, maar aan de andere kant van de doorgaande weg. Je kunt de route downloaden op on-track.nl. Kies onder het kopje ‘De routes’ voor ‘Wandelen met hond’ en kies daarna voor routes in de provincie Utrecht. Als je vervolgens op ‘Korte Waaier’ klikt, vind je de volledig uitgeschreven route op je scherm....