Dwergkeeshond
De Dwergkeeshond stamt af van de sledehonden uit IJsland en Lapland en behoort daardoor tot de familie van de spitsachtigen. De Engelstalige benaming van het ras, Pomeranian, verwijst baar de streek Pomerania, aan de zuidkust van de Baltische zee. In deze streek, het tegenwoordige Duitsland en Polen, is het ras waarschijnlijk zo doorgefokt dat een klein, compact hondje ontstond.
De Dwergkeeshond dankt zijn populariteit met name aan koningin Victoria, die in de negentiende eeuw een Dwergkeeshond meenam van Italië naar Engeland. Marco won al snel de harten van het Engelse volk.Dwergkeeshonden staan bekend om hun nieuwsgierigheid. Gehoorzaam zijn echter is niet hun sterkste punt. Dwergkeeshonden luisteren alleen wanneer het hen uitkomt. De hondjes hebben echter geen jachtinstinct, ze kunnen dus prima los lopen. Een puppycursus is wel aan te raden.
Waakzaamheid zit in het bloed van de Dwergkeeshond. Het hondje blaft bij onverwachte geluiden en heeft soms moeite om weer te stoppen. Wees consequent als het gaat om het afleren van deze ‘blafdrang’, dan zul je aan de Dwergkeeshond een ideale viervoeter hebben.
Verzorging
De vacht van de Dwergkeeshond heeft relatief veel verzorging nodig. De hondjes beschikken over een dikke ondervacht en een bovenvacht met lange, ietwat ruwe haren en zijn constant in de rui. Dagelijks borstelen is nodig om vet haar, klitten en parasieten in de vacht te voorkomen.
Voldoende beweging is de manier om deze enthousiaste hondjes wat te temmen. Hoewel de Dwergkeeshond ook met een kleiner rondje genoegen neemt, is het belangrijk om regelmatig wat verder te lopen. Doordat het hondje klein is van stuk, ligt overgewicht op de loer.